Ta książka to żyleta. Stawia na ostrzu noża pytania, od których ospała i ślepa Europa wolałaby uciec.

„Muzułmanie potrafili narzucić swój punkt widzenia i nauczyli papieży szacunku”, pisze z gorzką ironią Lisicki. Taki wniosek wyciąga z kilku symbolicznych wydarzeń. Zaczyna od nawrócenia na chrześcijaństwo muzułmanina, znanego włoskiego dziennikarza Magdiego Allama. W 2008 roku w Wielkanoc przyjął chrzest od samego Benedykta XVI. Jednak już kilka dni po tej głośnej ceremonii watykański „L’Osservatore Romano” zaczął „tłumaczyć” intencje, jakie przyświecały papieżowi, przyjmującemu Allama do wspólnoty Kościoła. Wszystko po to, by nie wywołać wrogiej reakcji środowisk muzułmańskich. Faktem jest, że sam Allam bardziej wyraziście mówił o powodach swojej konwersji, będącej wynikiem m.in. sprzeciwu wobec przemocy, która jego zdaniem jest wpisana w naturę islamu. Wtedy też rzecznik Watykanu, chcąc załagodzić sytuację, oświadczył, że przyjęcie do Kościoła nie oznacza, że akceptuje się wszystkie poglądy nowo ochrzczonego. „Jak to możliwe – pyta Lisicki – że papież musi się tłumaczyć z tego, co wydawało się przez wieki jego podstawowym zadaniem?”.

Twarze islamu