Pisanie o Izraelu wyłącznie w kategoriach politycznych, bez odniesienia do religii, to – nie przymierzając – trochę jak uprawianie jogi bez nawiązywania do hinduizmu. Oczywiście można, da się. Tyle że tak jak Hindus patrzy z politowaniem na zachodnią modę na jogę sprowadzoną wyłącznie do ćwiczeń oddechowych czy gimnastycznych, tak i przeciętny Izraelczyk, również niewierzący, z ironicznym uśmiechem słucha mądrych analiz, których autorzy próbują bez judaizmu zrozumieć Państwo Izrael.

Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że największymi przeciwnikami takiego podejścia są… najbardziej ortodoksyjni Żydzi, noszący przecież Torę dosłownie przed oczami. W Polsce przed laty ukazała się ciekawa książka „W imię Tory. Żydzi przeciwko syjonizmowi” prof. Jakowa Rabkina z Montrealu, znawcy syjonizmu świeckiego i religijnego. Książka jest ciekawym studium historii oporu przeciwko „nieubłaganemu i wszechogarniającemu” zagrożeniu syjonizmem, jak twierdzą jego żydowscy przeciwnicy. Wśród krytyków syjonizmu, których przywołuje autor książki, są nie tylko Żydzi ortodoksyjni. Rabkin pisze również o pozostałych przeciwnikach syjonizmu, którzy opierają swój sprzeciw na argumentach wypływających, ich zdaniem, z judaizmu: to nie tylko chasydzi, charedim, ale też Żydzi reformowani i konserwatywni, Żydzi zarówno z Izraela, jak i z diaspory.