Pangu

Dzieła Xu Zhenga zostały jednak utracone i znamy je tylko dzięki cytatom w innych książkach, takich jak Yiwen Leiju (624 n.e.), encyklopedia z czasów dynastii Tang, zredagowana przez Ouyang Xiu.

Zanim historię o Pangu spisano, z pewnością była przekazywana oralnie, ewoluując w zależności od czasu i miejsca, przez co istnieje w wielu wersjach. Jej zasadnicze elementy pozostają jednak niezmienne: świat rozpoczął się od chaosu, kiedy to niebo i ziemia wymieszane były niczym żółtko i białko jajka. Wreszcie między nimi powstał Pangu.

Po osiemnastu tysiącach lat niebo i ziemia wreszcie się rozdzieliły. Przejrzyste yang stało się niebem, a gęste yin stało się ziemią. Między nimi spoczywał Pangu, który dziewięć razy na dzień podlegał przemianie — jego mądrość przewyższyła niebo, a jego zdolności przerosły ziemię. Co dzień niebo stawało się wyższe o dziesięć stóp, ziemia o dziesięć stóp grubsza, a Pangu rósł o dziesięć stóp w górę. Trwało to przez kolejnych osiemnaście tysięcy lat, dopóki niebo nie osiągnęło swej pełnej wysokości, ziemia zaś swej najniższej głębi.

Gdy Pangu umarł, jego ciało przekształciło się w świat. Jego oddech stał się wiatrem i chmurami, jego głos — gromem. Lewe jego oko stało się słońcem, prawe zaś księżycem. Głowa, ramiona i nogi stały się czterema punktami kardynalnymi i pięcioma górami. Krew jego stała się rzekami, ścięgna wzniesieniami, ciało glebą. Jego włosy i broda stały się gwiazdami, włoski na jego skórze — trawą i drzewami, zęby i kości — metalem i kamieniami, a szpik — perłami i nefrytem. Jego pot stał się deszczem i nawet pasożyty na jego ciele, dotknięte wiatrem, przemieniły się w mnogość ludzi.

Choć Pangu narodził się z chaosu, w chińskiej świadomości kulturowej zapisał się jako sam bóg-stworzyciel.

Istnieje wiele wersji tej opowieści: w jednej Pangu wziął siekierę i rozciął jajowaty chaos na dwie połowy; wedle innej dopilnował, aby niebo i ziemia nie zlały się na powrót w jedno, przyjmując postać rozdzielającej je ogromnej kolumny. Poza samym Pangu historia o stworzeniu wprowadza również kluczowe pojęcie chińskiej kosmologii, mianowicie idealną równowagę yin i yang.